کیت جانستون، قهرمان تئاتر بداهه نوازی، در ۹۰ سالگی درگذشت

در اوایل کاری که در تئاتر تبدیل به حرفه شد، کیت جانستون به نوشتن نمایشنامه ای برای یک شرکت جدید در انگلستان مأموریت یافت و با تماشای بازیگران گروه در حال تمرین نمایشنامه شخص دیگری، برای این کار مطالعه کرد. چیزی که برای او برجسته بود تکنیک های تمرین نبود، بلکه این واقعیت بود که جلسات را خسته کننده می دانست – «تا زمانی که بازیگران برای خوردن قهوه شکست خوردند یا دست اندرکاران صحنه شروع به حرکت دکورها در صحنه کردند».

او سالها بعد در سال 1982 به کلگری هرالد گفت: «فقط در این مواقع بود که به نظر می رسید لحظاتی از حقیقت روی صحنه وجود دارد.» «وقتی آنها بازیگری را از سر گرفتند، اجراکنندگان رقص جنبشی خود را رها کردند و وارد قفس های شیشه ای جداگانه شدند. “

این درک به تقویت آقای دکتر کمک کرد. عزم جانستون مبنی بر اینکه تئاتر و افرادی که آن را تمرین می‌کنند می‌توانند از خودانگیختگی و خلاقیت بیشتر و تأکید بر جستجوی حقیقت بر تسلط بر تکنیک‌های بازیگری بهره ببرند.

او بقیه دوران حرفه‌ای خود را به موعظه انجیل بداهه‌پردازی، توسعه بازی‌ها، تمرین‌ها و نمایش‌های زنده گذراند که برعکس تئاتر با فیلمنامه‌های محکم بود. کتاب او در سال 1979 با عنوان “Impro: Improvisation and Theatre” یکی از پرکاربردترین متون در دنیای تئاتر بداهه است و شرکت تئاتر Loose Moose که در سال 1977 پس از نقل مکان به کانادا ایجاد کرد، به موسسه ای در کلگری تبدیل شد.

آقای. جانستون در 11 مارس در کلگری درگذشت. او 90 ساله بود.

ترزا رابینز دودک، مجری ادبی او و نویسنده کتاب «کیث جانستون: زندگینامه انتقادی» (2013)، مرگ را تأیید کرد.

آقای. جانستون پیشرفتی را اختراع نکرد و در ترویج این تکنیک تنها نبود. بازیگر و مربی ویولا اسپولین در سال 1963 “بداهه سازی برای تئاتر” را منتشر کرد و گروه هایی مانند شهر دوم در شیکاگو که در سال 1959 تأسیس شد نیز در این قلمرو کار می کردند. اما سهم او قابل توجه بود. در میان آقای پر جنب و جوش ترین نوآوری های جانستون ورزش های تئاتر بود، ایده ای که او در انگلستان زمانی که او و برخی از همکارانش در تئاتر سلطنتی کورت متوجه سرزندگی تماشاگران در مسابقات کشتی حرفه ای شدند، شروع به توسعه کرد.

او در مقاله‌ای درباره ورزش‌های تئاتر نوشت: «مخاطبان دربار سلطنتی ما در مقایسه با سگ‌های شلاق خورده بودند، احتمالاً به این دلیل که وقتی رویدادی به عنوان «فرهنگی» طبقه‌بندی می‌شود، تبدیل به میدان مین می‌شود که در آن نظر شما می‌تواند شما را لعنت کند.

بنابراین او شروع به تقویت نوعی رویداد رقابتی کرد که در آن تیم‌های بداهه‌نویس سعی می‌کردند از یکدیگر پیشی بگیرند، با زوزه‌کشی و هو کردن تماشاگران تشویق می‌شد و داوران تلاش‌ها را ارزیابی می‌کردند.

او در کتابی دیگر به نام «تبدیل برای داستان‌نویسان» (1999) می‌نویسد: «داوران با در دست گرفتن کارت‌هایی که از یک تا پنج امتیاز دارند، امتیاز می‌دهند». “پنج به معنای عالی، یک به معنای بد، و بوق از بوق نجات به معنای “مهربانانه صحنه را ترک کنید.”

او پس از نقل مکان به کانادا، ورزش های تئاتر را معرفی کرد و این مفهوم مورد توجه قرار گرفت. تغییراتی از بازی ها به زودی در سراسر جهان اجرا شد.

او نوشت: «اگر اجرا خوب پیش رفته باشد، احساس خواهید کرد که در حال تماشای یک سری افراد خوش اخلاق بوده اید که به طرز شگفت انگیزی همکاری می کنند و از شکست نمی ترسند. بودن در چنین شرکتی و فریاد زدن و تشویق کردن و شاید حتی داوطلب شدن برای بداهه گویی با آنها درمانی است. با شانس، احساس می کنید که در یک مهمانی فوق العاده بوده اید. مهمانی های عالی به میزان الکل بستگی ندارد، بلکه به تعاملات مثبت بستگی دارد.”

دونالد کیث جانستون در فوریه به دنیا آمد. 21، 1933، در بریکسام، در ساحل جنوب غربی انگلستان، به ریچارد و لیندا (کارتر) جانستون. زمانی که حدود 9 سال داشت، تصمیم گرفت چیزها را به صورت واقعی نبیند.

او در کتاب خود در سال 1979 نوشت: «من شروع به معکوس کردن هر گزاره کردم تا ببینم آیا عکس آن نیز صادق است یا خیر. “این برای من آنقدر عادت است که به سختی متوجه می شوم که دیگر آن را انجام می دهم. به محض اینکه یک “نه” را در یک ادعا قرار دهید، طیف وسیعی از احتمالات دیگر باز می شود.”

او به عنوان معلم در St. کالج لوک در اکستر و شروع به تدریس در مدرسه ابتدایی در جنوب لندن کرد. هنگامی که او در یک مسابقه داستان کوتاه جایزه گرفت، شرکت انگلیسی استیج، گروه جدیدی که در دادگاه سلطنتی مستقر بود، از او دعوت کرد تا نمایشنامه‌ای برای آن بنویسد، که او این کار را انجام داد: “Brixham Regatta” که پاتریک گیبس از روزنامه دیلی. تلگراف فکر می کرد که برای یک تازه کار 25 ساله، “اولین نمایشنامه معتبر – و جاه طلبانه” است. مهمتر از آن، او به یک گروه نویسندگان در دربار سلطنتی پیوست و متوجه شد که تمرینات بداهه نوازی را برای گروه رهبری می کند.

منتشر شده در سال 1979، آقای. «ایمپرو» جانستون یکی از پرکاربردترین متون در دنیای تئاتر بداهه است.

او 10 سال را در دربار سلطنتی گذراند و کلاس‌ها و کارگاه‌های آموزشی را رهبری کرد، فیلمنامه‌ها را نمایش داد و نمایشنامه‌ها را تولید کرد. در ژوئیه 1959 آقای. جانستون و ویلیام گاسکیل یک نمایش یک شبه عمدتا بداهه به نام «یازده مرد مرده در کمپ هولا» را تهیه کردند که شامل بازیگران سیاهپوست بود که در حال تبلیغ صحنه‌هایی درباره قتل عام زندانیان بدنام در سال 1959 توسط سربازان بریتانیایی در کنیا بودند. آلن براین، در حال بررسی عملکرد در تماشاگر، با این مفهوم موافق نبود و گفت که “دربار سلطنتی را در جنگ طلبانه ترین، ناتوان، رادیکال ترین، جاه طلبانه ترین و پرمدعاترین حالت خود نشان می دهد.”

آقای “یازده مرد مرده در کمپ هلا” نه شعار خوبی بود و نه تئاتر خوبی. براین نوشت. اما اگر مخاطب را برای مطالعه حقایق به خانه بفرستد، ارزشمند خواهد بود. و اگر تهیه‌کنندگان را متقاعد کند که رشته بازیگری و اقتصاد نویسندگی قلب درام هستند، ارزش این کار را نیز خواهد داشت.»

این آقای را “دوباره” قانع نکرد. جانستون از آن. او به توسعه تمرینات بداهه نوازی خود ادامه داد و در اواسط دهه 1960 یک گروه بداهه نوازی به نام ماشین تئاتر را تشکیل داد که در سراسر انگلیس و همچنین خارج از کشور اجرا می کرد.

در سال 1972 آقای. به جانستون یک استاد مدعو دو ساله در دانشگاه کلگری در آلبرتا پیشنهاد شد. او در نهایت به مدت 23 سال در دانشگاه ماند و در سال 1995 مقام ممتاز را کسب کرد.

اجرای اولیه شرکت لوس موس او، در سال 1977، نسخه‌ای از «رابینسون کروزوئه» بود که از نقد مشتاقانه لوئیس بی هابسون در کلگری آلبرتان، به نظر می‌رسد که به تکرار آن هیجان حرفه‌ای کشتی کج نزدیک شده است. جانستون آرزویش را داشت.

او نوشت: «مخاطبان که در یک نیم دایره نشسته اند، تبدیل به همه چیز می شوند، از آب های کوسه گرفته تا صدای ارواح خارج از صحنه. این دریای طوفانی و پر سروصدا است که جزیره کروزوئه را احاطه کرده است و دریای 40 دقیقه ای نمایشنامه هرگز آرام نمی گیرد.

آقای. ازدواج جانستون با اینگرید فون دارل در سال 1981 به طلاق انجامید. از او یک پسر به نام بنجامین به یادگار مانده است. پسری از یک رابطه دیگر، دن. و یک نوه

آقای. کتاب‌ها و روش‌های جانستون در کلاس‌های دبیرستان و باشگاه‌های نمایشی، کارگاه‌های حرفه‌ای بازیگری و هر جای دیگری که نیاز به باز کردن خلاقیت و تشویق خودانگیختگی دارد، استفاده شده است. قسمتی از کتاب او در سال 1979 آنچه را که او را در مسیر بداهه نوازی قرار داد توصیف می کند.

او نوشت: “من شروع کردم به فکر کردن به کودکان نه به عنوان بزرگسالان نابالغ، بلکه به بزرگسالان به عنوان کودکان آتروفی.”

Chad Powers

افراطی متعصب تلویزیون بشارتگر الکل دوستانه. مدافع توییتر متعصب آبجو کل نویسنده